“Babe, wil jij…”
Ik zie die ogen al verschrikt kijken, want dan denkt hij dat hij iets gaat moeten doen 🙂
Maar deze keer was het vervolg beter: “met mij naar een tentoonstelling gaan?”
Ok, hiervan begonnen zijn ogen wel te fonkelen. Dan weet ik, ik ben aan ‘t scoren. 🙂
Als ik naar het werk rij, neem ik zeer sporadisch de Ring, vreselijk vind ik dat. Ik kies liever voor de stad. Je staat dan wel heel vaak voor de lichten, maar daar zie je mensen wachten, oversteken, kinderen worden afgezet aan de school, mama’s met baby’s haasten zich naar de opvang,… Ne mens ziet nog eens iets. Heel vaak ben ik dan nog sneller op het werk ook.
Ook zie ik dan reclame op de lantaarnpalen van allerhande optredens en exposities en nu was dat “Small is Beautiful”. En daar wilde ik heen. Ik voel mij plots wel doelgroep, ofzo. Maar t is op de Grote Markt, dus niet moeilijk om te vinden.
Vlak voor we moesten vertrekken, zijn we nog van gedacht veranderd. In plaats van met de auto te gaan, hebben we snel nog treintickets besteld. Als je in Brussel Centraal afstapt, ben je vlakbij, en dan konden we ook nog iets eten daar. (Lees: én drinken) Geen stress.
De tentoonstelling is eigenlijk veel meer dan kleine kunstwerkjes. De verschillende artiesten (want dat zijn ze), brengen de grote mensenwereld in een miniatuurversie. En als ik zeg klein, dan bedoel ik ook echt klein. Het gaat tot 1:200. Daar heb ik gewoon te dikke vingers voor.
Sommigen werken met Lego, anderen met eetbare dingen, papier, je ziet er hypergedetailleerde stillevens, ook schaduw van alledaagse dingen wordt omgetoverd in kunstwerkjes. De namen zijn misschien niet bekend, maar de werken zijn stuk voor stuk fantastisch.
Minimiam (FR, Culinaire avonturen), Nicolas Guérin (FR, Frans erfgoed), Derrick Lin, (USA, Vastgelegde momentjes), Le mini de Claudia ( IT, Grootmoeders keuken), Gaspard Mitz (FR, Miniatuurtonelen), Lisa Swerling (UK, Miniatuurwerelden in dozen) en Vincent Bal (BE, Shadowology) zijn enkele van de kunstenaars. Deze tentoonstelling werd al eerder in New York, Londen en Parijs getoond, en was ook daar een echt succes.
Maar zoals met alles, zeggen beelden zoveel meer dan woorden. Ik wil jullie uitnodigen om te gaan kijken, dus een kleine glimp… De tentoonstelling loopt nog tot eind december 2023. (http://www.smallisbeautifulart.com)
Je ziet, deze ludieke tentoonstelling brengt een glimlach op ons gezicht en laat ons ook even nadenken over alles rond ons. Eigenlijk kijken we niet genoeg naar de mooie dingen.
Maar, ge krijgt daar wel dorst van. 😉 En na snel een glimp op te vangen van de weeral-niet-verklede-manneke-pis (hoe kan dat nu? ’t Is Halloween?), stappen we door naar de Zuidstraat. Daar is een mega gezellig cafeeke dat ik heb gekozen voor de naam: “Les gens que j’aime’. Topkroeg. Met dank aan #ellesbrussels.
Omdat je niet in Brussel bent geweest als je Café Le Cirio (http://www.lecirio.be) overslaat, gaan we daar ook nog iets drinken. Tip hier: neem een Half en half. Daar zijn ze voor bekend.
We wandelen richting de Zavel, via de Kunstberg. Als we daar aankomen, moeten we weeral ontdekken hoe leuk het daar is. Alsof we dat altijd vergeten. Onterecht. Ogen tekort in die buurt. ‘k Moet nog eens terugkomen als de winkels nog open zijn 🙂
Wij gaan eten bij WANTANY (http://www.wantany.be), Chinees, maar anders. Helemaal niet duur en probeer vooral de bruisende sake en ook de desserten mag je echt niet skippen.
Dit was een verslag van een gewone 1 november uit mijn leven 🙂
Een dag dat er niet gekookt werd!