Ontbijt

Zabaglione

IMG_1171

Ik kreeg voor mijn kerst een lees/kookboek. ” Ristorante Da Gigino, Food & Family in Sorrento”. Een familieverhaal uit Sorrento. Bijna iedereen leeft daar om en rond het restaurant “Da Gigino”. En iedereen leert er koken van iedereen. Van generatie op generatie, maar in alle richtingen, van oud naar jong en van jong naar oud.

De schrijfster, Saskia Schmitz, is de ex van 1 van de zonen, maar ze heeft haar hart verloren in Sorrento en vooral aan het eten dat daar met zoveel gemak wordt klaargemaakt.

De Italiaanse keuken is, denk ik, de gemakkelijkste die er bestaat. Voor ieder wat wils. Geef toe, pasta gaat er bij elk kind ( en volwassene) zo in, terwijl wij met onze “Brussels Spouts” toch minder sjans hebben. Begrijp mij niet verkeerd, spruiten zijn lekker.

De meestal eenvoudige gerechten krijgen altijd een leuke anekdote, alvorens het recept wordt uitgelegd. ’t Is alsof je er bij bent en dat je iedereen kent. Zo leerde ik Ciro, Tony, Luisa, Anna en Nino kennen. Ik ben er zeker van… als ik ooit in Sorrento kom, ga ik daar zeker langs. Mijn vriendin die het boek voor mij kocht, ging er bijna elke dag eten… goed is goed he. Waarom zou een mens zicht verleggen 🙂

Gisterenmorgen maakte ik al iets wat mijn aandacht trok.

Zabaglione met straffe espresso ( ipv met alcohol)

NODIG

1 eigeel

1 kopje straffe koffie

2 tl suiker

HOE

klop het eigeel tot het begint te schuimen en dan voeg je de suiker toe. Dit moet volgens ” la mamma” met de hand. Je krijgt een mayonaise-achtige massa. Daarbij voeg je beetje bij beetje de koffie bij.

Ideaal bommetje voor ’s morgens.

Smakelijk

 

Ontbijt

Duupje

Ik stam af van uit het tijdperk dat er bijna alleen katholieke nonnen- of broederscholen waren. Ik zat ook op zo’n school. Uiteraard niet gemengd! Dus heel maatschappijgericht, alleen meisjes😊

Tot mijn 10 jaar heb ik zelfs een schort moeten dragen, zo’ n blauw-wit geruite geval. Die trouwens in school bleef hangen. Die werden dus amper gewassen, dus ook heel hygiënisch. 🙈

Er was in die tijd ook een wekelijks tijdschriftje, uitgegeven door, hoe kan het ook anders, de katholieke uitgeverij Averbode.

In het eerste en tweede leerjaar was dat “Zonnekind”, in het derde en het vierde ” Zonnestraal” en in het vijfde en zesde “Zonneland”. Daar stonden dan leestekstjes, oefeningetjes, stripverhaaltjes enz in. De juffen gebruikten die teksten in de klas en dat was dan wel sneu voor de kinderen wiens ouders dit niet kochten ( uit principe of uit financiële overweging, dat laat ik in’t midden). Die kinderen kregen dan een kopij, maar dat was echt niet leuk. Dat had geen kleur.

Mijn zus, die 2 jaar ouder is dan mij, kreeg dus al 2 jaar sneller het “Zonneland”. En daar was ik pokkenjaloers op. Want daar stond het stripverhaaltje in van Duupje.

Duupje was de max, hij had altijd gênante dingen voor, vergat huiswerk te maken, kon niet mooi schrijven, kwam te laat op school, had puistjes, kortom volledig op mijn lijf geschreven.

Toen ik gisteren thuiskwam met mijn boodschappen, en ik de frigo aanvulde met de verse nieuwe dingen. Zag ik ook allemaal duupjes liggen in de fruitlade.

Ik haat het om dat dan allemaal weg te gooien dus ging in aan de slag deze morgen.

Ik haalde mijn sapcentrifuge boven om de citrusvruchten die niemand meer neemt te persen. Het andere fruit deed ik in blokjes.

Een ganse kom vol….

Daar heb je een mooi ontbijt mee, en dat is heel vegan 🙂